Թեմիկ Խալափյան
Թեմիկ Խալափյան

 

 

Վեց թե յոթ

տարեկանից,

ինձ հետ

մեծացած

եղնիկի հետ

մեր անտառների

փեշերին

զբոսնելիս,

երջանիկ

ավարտներով

հեքիաթներ

էի հորինում։

 

Տասը

տարեկանում

թատրոնով

հրապուրվեցի

և ռեժիսոր

էի ուզում

դառնալ՝

առանց

իմանալու

ոչ Բրեխտին

և ոչ էլ

Ստանիս-

լավսկուն։

 

Տասներկու

տարեկանում,

առաջին

անգամ մեծ

թատրոնում

ներկայացման

վարագույրը

բացվելուն

պես,

ճանաչեցի

և Բրեխտին,

և  Ստանիս-

լավսկուն ու

լաց եղա։

Երբ մեծ

եղբայրս

ինձ

դահլիճից

դուրս  բերեց,

արդեն

ռեժիսոր

դառնալու

մտքից

հրաժարվել էի։

 

Դպրոցն

ավարտելուց

հետո

մերոնց

կամքով

պետք էր

տնտեսագետ

դառնայի։

Լավ էր, որ

համալսարանից

ինձ դուրս

արեցին։

 

Զինվորական

ծառայու-

թյունից

հետո

որոշեցի

նկարիչ

դառնալ։

Ավարտեցի

Երևանի

գեղարվեստա-

թատերական

ինստիտուտը։

Ավարտելուց

հետո

մտածում

էի՝ նկարեմ

թե՞ գրեմ։

Մտքիս մեջ

գրում էի

վերջացնում,

մտքիս

մեջ էլ

պահում,

թղթին

չէի հանձնում,

իսկ կտավի

վրա

նկարում էի։

 

Առաջինի

դեպքում

դադարեցի

երջանիկ

ավարտով

հեքիաթներ

հորինելը,

երբ մեր

եղնիկը

14 տարի

մեզ հետ

ապրելուց

հետո մի

առավոտ

սովորականի

պես գնաց

անտառ ու

այլևս

չվերադարձավ։

Գյուղի

որսորդների

բաժին

դարձավ։

Մեծ ողբերգու-

թյուն ինձ

համար։

 

Ճանաչելով

Բրեխտին

ու Ստանիս-

լավսկուն՝

հասկացա,

ընդունեցի

իմ անգրա-

գիտությունը

և հետ

կանգնեցի

ռեժիսոր

դառնալու

մտքից։

Թեպետ

հաշիվներս

դեռ չեմ

մաքրել

թատրոնի

հետ։

 

Այժմ

փորձում եմ

ժամանակին

մտքիս մեջ

գրածները

թղթին

հանձնել։

 

ՀԱՄԱՐՅԱ որսորդական պատմություն

 

Զբոսայգում, որտեղ երեկոյան ուշ ժամերին, երբ աղմուկն ու փոշին քիչ նոսրանում են, դուրս եմ գալիս զբոսնելու, հաճախակի հանդիպում եմ անշուք հագնված մի ծեր, տարիքից չորացած ու փոքրացած կնոջ, որը նույնպես պտտվում է շատրվանի շուրջը։

Նա չի նստում աթոռներից որևէ մեկին՝ իր տարիքի կամ քիչ երիտասարդ մարդկանց նման, քայլում է ինձ պես անդադար։ Ըստ երևույթին, մեր զբոսանքի ժամերը համընկնում են շատ հաճախակի։

Մենք իրար հակառակ ուղղություններով ենք պտտվում շատրվանի շուրջը։ Եվ ամեն մի պտույտին մեր հայացքները հանդիպում են։ Այնքան ենք հանդիպել զբոսայգում, որ մեր հայացքները հանդիպելիս լուռ ժպտում ենք իրար։        

Ինչպես պատահեց, որ մի անգամ երկուսով մոտեցանք նույն ցայտաղբյուրին ծարավներս հագեցնելու համար։ Ես մի փոքր շուտ մոտեցա ցայտաղբյուրին, քան ինքը։ Քիչ ընկրկեցի, անխոս հասկացնելով իրեն, որ առաջինն ինքը խմի։

- Տղա ջան, ջուրը փոքրին է՝ խմեք, - ասաց կինը, ձեռքերը կանթելով կոնքերին։ Հայացքը մի կողմ թեքեց ու սպասեց, որ ես խմեմ, և նոր ինքը մոտենա։

- Ճիշտ եք ասում, տատի ջան, ուրեմն առաջինը դուք պետք է խմեք, խնդրե՜մ, - ասացի՝ լրջություն տալով դեմքիս։

- Տղա ջան, էդ դու քանի՞ տարեկան ես, որ ես քեզանից փոքր դուրս եկա։

- Տատի ջան, ինչ ասեմ, որ ճիշտը ասեմ՝  հարյուր դեռ չկամ։

- Ես քանի՞ տարեկան կլինեմ, որ դու դեռ հարյուրը չկաս։

- Իմ օրում, դեռ երեսուն հինգ տարեկանն անց կին տեսած չկամ։

- Տատդ քանի տարեկան էր, երբ դպրոցդ ավարտեցիր։

- Տասնինը թամամ չկար։

-Պա՞պդ…, - ծիծաղում է։

- Երեք տարով կնոջից փոքր էր, անբեղ-անմորուս։

- Բա մե՞րդ քանի տարեկանում ունեցավ քեզ։

- Ես որ կայի՝ մերս դեռ ծնված չէր։

- Հերդ կա՞ր։

- Պապիս մտքի մեջ էր։

Կինը մի ձեռքը տարավ իր անատամ արկղին, փակեց ու կեռնեխի նման, ափի մեջ քերականական սխալներով ծիծաղեց՝ չի՛ կչի՛ կչի՛կ…։

- Էս մեր զրույցը էն քաթանի պես եղավ, որ ոչ մեռելի համար պատանք է, ոչ էլ սաղ մարդու՝ փոխան, - ասաց ու մոտեցավ ցայտաղբյուրին, խմեց, ձեռքի հակառակ կողմով բերանը սրբեց, - շնորհակալ եմ տղա ջան, - ասաց։

Էլի փոքրը ես դուրս եկա։

 

Թեմիկ Խալափյան

գործընկերներ

webtv.am

ՄԻՇՏ ՄՇԱԿՈՒՅԹԻ ՀԵՏ

zham.ru

ЖАМ-ՀԱՅԿԱԿԱՆ ԺԱՄԱՆԱԿ

http://www.greentravel.am/en

ՃԱՆԱՉԻՐ ԿԱՆԱՉ ՀԱՅԱՍՏԱՆԸ, ԱՊՐԻՐ ԵՐԿԱՐ

mmlegal.am

ՄԵՆՔ ԳԻՏԵՆՔ ՁԵՐ ԻՐԱՎՈՒՆՔՆԵՐԸ