ՄՇԱԿՈՒԹԱՅԻՆ

«Աչքերի մեջ նայող ֆիլմ. ԵՎԱ». ՄԵՐԻ ՄՈՒՍԻՆՅԱՆ

Հեռավոր Տորոնտոյում «Եվա»-ն ամեն ինչ արեց, որ ես մոռանամ, որ լրագրող եմ, մոռանամ լրագրողական նոթատետրերում ստանդարտ դարձած այս հարցերի շարանը և պարզապես ֆիլմ նապրեմ: Ու, արդեն բթացած ցավի նման, ուղղակի չկարողանամ մոռանալ այս ամբողջ պատմության ամենակարևոր մարդուն՝ այն լուսավոր փոքրիկ գյուղացի տղուկին, որ ինչպես ֆիլմում, այս պահին էլ երևի վազում է մեր երկրի դաշտերով: Մինչ ես նրա մասին եմ գրում ու հիշում նրան հեռավոր մի երկրում, մեր՝ մեծերիս պատճառով նա դեմ հանդիման կանգնած է անվերջանալիորեն ձգվող, երկիրը հյուծող ու քայքայող, ուղիղ մեր աչքերի մեջ նայող պատերազմի առաջ...

Իրականության ու երազանքի «ՓԱԿՈՒՂԻՆ»

Ո՞ւր է նայում մարդը. անցյալի՞ն, որը մնացել է իր տարիների հեռվում, երազ է ու ոչ մի կապ չունի իր իրականության հետ, թե՞ իրականությանը, որը ոչ մի կերպ չի աղերսվում իր երազանքների հետ: Կյանքը մնացել է իրականության ու երազանքի փակուղում:

ՎԵՐԱԴԱՐՁ «Ժամանակի ստվերներով»

Մի ամբողջ սերունդ «Լուսանկարը՝ Գագիկ Հարությունյանի» մակագրությամբ անկրկնելի պատկերները մկրատով կտրում էր «Գարուն» երանելի ամսագրի էջերից, ու որպես թանկ զգացողությունների արտացոլանքներ պահ տալիս աչքի առաջ: Մի ամբողջ սերունդ նրան փնտրում էր պոետների հացի ու գինու որոնումներում, գաղջը ցրելու այն թանկ վայրկյանների մեջ, որոնք ուշացած «Գարուն»-ների հետ մտնում էին ներաշխարհի խաղաղության ու պատերազմի կռվում ապրող սերնդի կյանք:

Երբ գալիս է «ԾԻՐԱՆԸ»

Երբ գալիս է «Ոսկե Ծիրանը», համաշխարհային կինոն ու նրա լեգենդները քայլում են Հայաստանում, միայն Հայաստանում, վայելում են Հայաստանն ու հայի ոգին, հայի շունչը, հյուրընկալությունը, նվիրումը, սերը ու դրանք տանում են աշխարհով մեկ, իսկ երեսառած Երևանին մնում է վայելել կինոն, շոգը, ամառը, գույները, զով երեկոների «Ծիրան»-յան ջազը, գիշերային կինոօրերի շունչը, սուրճ, սառը սպիտակ գինի և անսեթևեթ ու ազատ մարդկանց սիրուն ներկայությունը:   

«Կամ շատ լավը, կամ՝ ոչինչ». ԱՐԱՔՍՅԱ ՄՈՒՇԵՂՅԱՆ

Ինձ ամենաշատը զայրացնում է, երբ երաժշտական կամ որևէ այլ աղբ մատուցելով ասում են, թե տալիս ենք այն, ինչ ուզում է մեր հանդիսատեսը: Դա սուտ է: Մեր հանդիսատեսը շատ ավելի բարձր որակի է, քան նրան ուզում են ցույց տալ:

ԼԵՆՆԱԳԱՆՑԻ Արարատն ու «Լենդուտան»...

«Ամե՜ ն Աստծու օր կաշեմ էս Գյումրիին ու կզարմանամ. ծո էսքա՜ն էլ սիրուն քաղա՞ք: Կըսեն, օր մեր Գյումրին իրեք հազար տարվա պատմություն ունի: Ես չեմ ըսէ, գիտնականները կըսեն...». գյումրեցի ֆայտոնչի Գրիգորն է: Գրիգորը,  որի ֆայտոնով ֆռռացել են Բաղրամյանը, Արմեն Տիգրանյանը, Ավետիք Իսահակյանը՝ Ավոն, Հովհաննես Շիրազը...: Մենք չենք ասում, Գրիգորն է ասում:

Հասմիկ Պապյանի ՍԵՐԵՐԸ

Դրսում վաղուց սպառված էին երկար սպասված «Տոսկա»-ի բոլոր տոմսերն ու սակավաթիվ հրավիրատոմսերը, մուտքի մոտ Հասմիկ Պապյան երգչուհու մեծ թվով երկրպագուներ բաղձալի տոմսի հնարավորություն էին որոնում, ճեմասրահներում գինու ու կոնյակի գավաթներով բազմաթիվ օտարերկրացիներ, նաև՝ իտալացիներ, վայելում էին օպերային հայ աստղի հետ մոտալուտ հանդիպման իրենց սպասումը՝ զմայլվելով թատրոնի ճարտարապետության դասականությամբ, հայ հանդիսատեսը ծանոթ հայացքներ էր փնտրում՝ զրույցի բռնվելու, կիսվելու օրվա խորհրդով:

ՔՈՉԱՐԻ դուրսբերումը «բանտից»

Քոչարն ասում էր. «Նկարի արժեքն ու գեղեցկությունը ոչ թե այն է, ինչ-որ նկարած է, այլ այն՝ ինչ-որ չէ նկարված և գտնվում է նկարի հետևը: Ինչ տեսանելի է նկարի վրա, դա արհեստ է, իսկ արվեստագետի կոչումն անտեսանելին ցույց տալն է, դա է արվեստի մոգությունը...Քանդակել կարելի է ամեն ինչ և ամեն ձևով: Պետք է գտնել մեծության ճանապարհը»:

Ո՞վ էր գեղեցկուհին «Սարոյան եղբայրներից». կյանք, սեր, ճակատագիր...

Ո՞վ էր դեռևս հեռավոր վաթսունականներից իր դավադիր գեղեցկությամբ ու տաղանդով բազմաթիվ անվանավոր ռեժիսորների սրտերը նվաճած գեղեցկուհին, ինչպե՞ս ապրեց իր կյանքի տարիները, ի՞նչ ճանապարհ անցավ, ի՞նչ ճակատագիր ունեցավ և այլն...ահա այսպիսի մարդկային զրույց էինք փնտրում նրա ընտանիքի անդամներին որոնելիս:

ՔՍԱՆ ՏԱՐՎԱ ակնթարթը

Չնայած, որ դրսում ցուրտ էր, ձմեռ, սառնամանիք, Կոմիտասի անվան Կամերային երաժշտության տանը կրակոտ, շոգ ամառ էր, իսկ ջերմությունը ճառագում էր ‹‹Շողակն›› համույթից: Պատմական Հայաստանի տարբեր շրջանների հայ ավանդական երգ ու մեղեդի՝ ‹‹Գյումրվա տրնգի››, Հորովելներ, ‹‹Քելե, քելե››, ‹‹Անձրև եկավ››, ‹‹Շողեր ջան››, ‹‹Շալախո››, «Գուլո» և այսպես շարունակ, ու պարում է հոգիդ, պարում է մարմինդ, պարում է միտքդ: Ու այսպես՝ մեր իմաստությունը, մեր խիղճը, մեր մայրականը դարերից գալիս ու լցվում է ներսդ:

գործընկերներ

webtv.am

ՄԻՇՏ ՄՇԱԿՈՒՅԹԻ ՀԵՏ

zham.ru

ЖАМ-ՀԱՅԿԱԿԱՆ ԺԱՄԱՆԱԿ

http://www.greentravel.am/en

ՃԱՆԱՉԻՐ ԿԱՆԱՉ ՀԱՅԱՍՏԱՆԸ, ԱՊՐԻՐ ԵՐԿԱՐ

mmlegal.am

ՄԵՆՔ ԳԻՏԵՆՔ ՁԵՐ ԻՐԱՎՈՒՆՔՆԵՐԸ