Search results for

«Բա նողկալի սերիալները չեն սպառնո՞ւմ ազգի վերացմանը...». ԱՐԱՅԻԿ ՄԱՆՈՒԿՅԱՆ

Ակնհայտ է, որ վերջին օրերի ցանցային աղմուկը փերֆորմանսի, դեռևս չնկարահանված ֆիլմի, հայոց լեզվի, հայ գրականության և հայ ժողովրդի պատմության «մտահոգություններով» որևէ կապ չունի ազգայինի, արժեհամակարգի, ազգային-ազատագրականության, հայապահպանության, հայ ժողովրդի ինքնության և այլնի հետ:

«Առերեսվե՛նք սեփական պատմության հետ...». ԱՐՄԵՆ ԳՐԻԳՈՐՅԱՆ

Առերեսվեն՛ք պատմության հետ, որպեսզի չապրենք «այնպիսի ամոթալի կյանքով», ինչպես ապրել եք մինչև այսօր:

«Հասկացանք, որ նախկին եք, բայց հո նախկին հա՞յ չեք...». ԺԱՆՆԱ ՂՈՉԻԿՅԱՆ

Ա՛յ նախկիններ ջան, հասկացանք, որ նախկին եք, բայց հո նախկին հա՞յ չեք: Դուք հո ժամանակավոր կացարանու՞մ չեք ապրում: Հայաստանը մեր ու ձեր Հայրենիքն է, չէ՞: Ճիշտ է, ձեր Հայրենիքն ուրի՜շ էր, ժողովրդի Հայրենիքը՝ ուրի՛շ, բայց հիմա փորձեք ապրել մե՛կ ու նու՛յն Հայրենիքում: Մենք ո՞նց էինք ապրում ձե՜ր Հայաստանում:

«Խիզախում, որ Երևա(ց)». ՄԱՆԵ ՄԱԹԵՎՈՍՅԱՆ

Հայրենիք կարոտած տարագիրը դատարկ եկեղեցում՝ մոմ։ «Մասիս սար», «սևաչյա յար» կանչողը գլուխը բռնում է, վազում, հողակտոր գրկում ու ա՜խ, ա՛յդ արևահամ օդից կիզվում։

«Ազգային ավտոմատիզմ...». ՎԱՐԴԳԵՍ ԴԱՎԹՅԱՆ

Արդեն գալիս է մի շրջան, որ երևույթը երևույթով բացատրել չի ստացվում՝ քաղաքականությունը քաղաքագիտությամբ բացատրել չի լինում: Մինչդեռ, բացատրել պետք է, հասկանալ պետք է՝ որտեղի՞ց է գալիս մեր այս միապաղաղ «թմբուկ զարկելու» անհոգությունը...

«Հավաքարարի իրական կյանքը...». ԱՐՄԵՆ ԳՐԻԳՈՐՅԱՆ

Մայրաքաղաքի արագ  սննդի ցանցերից մեկում է աշխատում տիկին Սեդան: Թեև արդեն վաթսուն տարեկան է դառնալու՝ մտքում իրեն բժշկուհի է պատկերացնում՝ սպիտակ խալաթով, ապաքինվող հիվանդի մահճակալի կողքին: Սակայն ստիպված է կրել այլ խալաթ՝ հավաքարարի՝ կարմիր-կապույտ-շագանակագույն գծերով:

«Սկիզբ և հունիսի 15. «Ականատեսի հուշեր»». ԳԱԳԻԿ ԳՐԻԳՈՐՅԱՆ

Օպերայի հրապարակում՝ հենց Ալ. Սպենդիարյանի անվան օպերայի և բալետի շենքի նախամուտքում հարթակ էր, որտեղ կանգնած էին «Ղարաբաղ» կոմիտեի անդամները: Նրանց շուրջը՝ աստիճաններին և ավելի ներքև, կանգնում էին սովորաբար Կոմիտեին հարող երիտասարդները: Խոսափողի ձայնը ուժեղացվում էր բարձրախոսներով, որոնք հռետորներին լավ լսելի էին դարձնում ամբողջ հրապարակում: Մարդկանց խտությունը համեմատական էր հարթկաի մոտիկությանը: Ով ավելի մոտիկ էր հարթակին, տեսնում էր հռետորներին, ովքեր վերջին շարքերին ամենևին չէին երևում, սակայն այդտեղ հնարավոր էր ծխել, մի բան, որի մասին անգամ խոսք չէր կարող լինել հրապարակի այն մասերում, որտեղից երևում էին հռետորները:

«Փորձությունների, թե՞ փորձանքի մեջ...». ԺԱՆՆԱ ՂՈՉԻԿՅԱՆ

Մենք հայտնվել ենք զոռբաների աշխարհում, ավելի ճիշտ՝ մեր աշխարհում ձևավորվել, բնավորվել է զոռբաների մի ահռելի բանակ, որն օր ու գիշեր թունավորում, ապականում է մեր կյանքն ու մեր աշխարհը, զրկել է մեզ առօրյա-սովորական, թող որ՝ հոգսաշատ, կյանքով ապրելու իրավունքից, ծաղրում է մեր սպասելիքներն ու հավատը:

«Հոգեբուժության մայրամուտը...». ՎԱՐԴԳԵՍ ԴԱՎԹՅԱՆ

Ինքնասպանության դեպքերը, որոնցով Հայաստանը աչքի չէր ընկնում «նախաճգնաժամային տարիներին», այժմ կտրուկ աճել են (8-10 անգամ) ( Տես, Ada Tadevosyan, Man Under Stress, Yerevan, 2003, էջ 289): Տարօրինակ զուգադիպությամբ, որքան շատանում են իրավաբաններն ու քաղաքագետները (կամ քաղտեխնոլոգները), այնքան հանցավորությունը աճում է՝ նվազելու փոխարեն, այնքան քաղաքական կյանքը դառնում է ավելի ծանծաղ ու անզուլալ: Հաճախ, չունենալով մասնագիտական պատշաճ պատրաստվածություն և կենսափորձ, զանազան «մասնագետները» սկսում են քաղաքագետներին և հանրային գործիչներին վերագրել «հոգեբուժական պիտակներ», կլինիկական անոմալիաներ և այլն:

գործընկերներ

webtv.am

ՄԻՇՏ ՄՇԱԿՈՒՅԹԻ ՀԵՏ

zham.ru

ЖАМ-ՀԱՅԿԱԿԱՆ ԺԱՄԱՆԱԿ

http://www.greentravel.am/en

ՃԱՆԱՉԻՐ ԿԱՆԱՉ ՀԱՅԱՍՏԱՆԸ, ԱՊՐԻՐ ԵՐԿԱՐ

mmlegal.am

ՄԵՆՔ ԳԻՏԵՆՔ ՁԵՐ ԻՐԱՎՈՒՆՔՆԵՐԸ