Search results for

ԿՅԱՆՔԸ՝ «Սև, սպիտակ, եռագույն»...

«Ի՞նչ եք փնտրում»,- ինքն իրեն հարցնում է Զավեն Խաչիկյանը, ու ինքն իրեն էլ պատասխանում է. «Պատասխանում եմ. փնտրում եմ լուսանկարի կայացումը, երբ անցողիկը հանդիպում է ծիսականին, արվեստը՝ գիտությանը, բնությունը՝ մարդուն, ծիծաղը՝ լացին, պահը՝ հավերժությանը»: Ահա այս «հանդիպումների» աննկարագրելի գրկախառնումն է Զավեն Խաչիկյանի «Սև, սպիտակ, եռագույն» գիրքը:

Գյումրին, Մանսուրյանը, ՄԵՆՔ...

Մանսուրյանական երեկոն Գյումրիում, Գյումրիի գիտակցումը կարող է այսօրվա հրամայականը լինել վաղվա ուղղությամբ և այդ հրամայականը կարող է իշխող դառնալ: Ինչո՞ւ ոչ: Չի կարող սխալվել մաեստրոն. «...արվեստի խնդիրը այդքան անմիջականորեն կամ միաժամանակ այսօրվա իրականության հետ այդքան պարզ կապերի մեջ չէ»:

ՉԱՐԵՆՑԻ «ՎԵՐԱԴԱՐՁԸ» «Ինտուրիստի» թիվ 21 սենյակ

«…Ականատեսի վկայությամբ՝ Չարենցի աճյունը հողին հանձնվեց 1937 թվականի նոյեմբերի 28-ի լույս 29-ի գիշերը: Բանաստեղծի՝ վերջապես հանգստացած մարմինը իր հավերժական կացարանը փոխադրեցին փակ մի ֆուրգոնով: Ֆուրգոնին ձի էր լծած, աջ ու ձախ պատերին գրված էր «Հաց»:

Պտույտ մը ԻՏԱԼԻԱՅՈՒՄ

Օդանավակայան մեկնելիս տաքսու իտալացի վարորդը հարցրեց, թե որտեղից եմ: Ասացի` Հայաստանից եմ (sono di Armenia). Դրան հետևեց վարորդի հիացական բացականչությունը. -Romania! Adoro la Romania! (Ռումինիա՜: Պաշտու՜մ եմ Ռումինիան):

ՀԱՇՏՎՈՒՄ ԵՆ անգամ Շունն ու Կատուն

130 տարի անց Թումանյանցիներն ու Թերլեմեզյանցիները որոշել էին ուղղել պատմական անարդարությունը՝ ձմեռնամուտին անգլխարկ չթողնել Շանը, որը տուժել էր գուցե նաև իր մեղքով՝ պայմանագրային պարտավորություններով չէր ձևակերպել իր պահանջները դերձակ Կատվից, կտրոն չէր պահանջել Կատվին հանձնած մորթու դիմաց...

«ԵՍ ՏԵՍԱ մահը նրա աչքերում...»

Երբ հարցազրույցը սկսեցին, ես նայեցի վարպետի աչքերին ու չզարմանաք, մահը նկատեցի նրա աչքերում: Գիտեք, ինքը շատ տրամաբանված խոսում էր, հարցերին էր պատասխանում, միտքը պայծառ էր, իր ֆիզիկան կար, բայց ինքը կյանքով էստեղ չէր:

Ի՞նչ բացահայտեց Գերմանիայից եկած պատմությունը...

Մի երեկո մեր տուն երկու տղամարդ հյուր եկան և երկար զրուցեցին հորս հետ։ Այդ երկու տղամարդիկ հեռացան առանց հյուրասիրվելու, որն ինձ համար շատ զարմանալի էր: Ես գիտեի, որ մեր տուն մտնողը պիտի հյուրասիրվի, նոր գնա։ Նրանց գնալուց հետո հայրս մտավ սենյակ: Նրա դեմքի արտահայտությունը շատ խորհրդավոր էր, իսկ ձեռքին մի  ծրար կար: Նայեց մորս և ասաց՝ Ամերիկայից նամակ ենք ստացել։ Նամակ ուղարկողը պապիս եղբայրն էր՝ Եփրեմը: 

Մի հարց. հիմա սա ո՞վ է ՄԱՔՐԵԼՈՒ...

Ինչ վերաբերում է Երևանում՝ հատկապես կենտրոնում, գրեթե ամեն քայլափոխի լսվող «ոռնոցներին», մուղամներին ու արևելյան կլկլոցներին, որոնք կարծես «մզկիթներից» աղոթքի կանչեն բոլոր հավատացյալներին, կարելի է պատկերացնել, թե այդ ամենը օդի մեջ մշակութային ինչ առանձնակի ֆոն է ստեղծում նաև օտարերկրյա տուրիստների մոտ՝ որպես առաջին քրիստոնյա երկրիր լինելու փաստով միշտ «կուրծք ծեծող» ազգի մշակութային չափազանց բնորոշ պատկեր և ի՜նչ զարգացում կարող է ապահովել տուրիզմի համար:

«ՑԱՎԴ տանեմ»

Մենք որոշեցինք զերծ մնալ Աղետի բազմաթիվ մանրամասն նկարագրություններից, փրկվածների վկայություններից, մարդկային բազմաթիվ հոգեցունց պատմություններից, որոնք նաև Դավիթի գրքում կան: Մենք որոշեցինք ներկայացնել այնպիսի պատումներ Դավիթ Գայից, որոնք այն զգացողություններն են, որ նա ունեցել է Հայաստանում, որոնցով սիրել է Հայաստանը: Հայաստանը, որ սիրելի է անգամ ծանր վշտի մեջ:

գործընկերներ

webtv.am

ՄԻՇՏ ՄՇԱԿՈՒՅԹԻ ՀԵՏ

zham.ru

ЖАМ-ՀԱՅԿԱԿԱՆ ԺԱՄԱՆԱԿ

http://www.greentravel.am/en

ՃԱՆԱՉԻՐ ԿԱՆԱՉ ՀԱՅԱՍՏԱՆԸ, ԱՊՐԻՐ ԵՐԿԱՐ

mmlegal.am

ՄԵՆՔ ԳԻՏԵՆՔ ՁԵՐ ԻՐԱՎՈՒՆՔՆԵՐԸ