Search results for

«ԲԺՇԿԻ նոթեր». ԱՐՄԻՆԵ ՄԻՍԱԿՅԱՆ

Երբ բժիշկը ոչ միայն նախախնամությամբ է, ոչ միայն հավատարիմ է իր երդմանը, ոչ միայն նվիրյալ է ու ապրում է իր գործով, իր օրով, իր ժամանակով, այլև ստեղծագործող է՝ զգացմունքային ու զգայուն թրթիռների կրող, բժշկի առօրյան դառնում է պոետիկ իրողությունների մի կծիկ, որոնց մեջ կյանքն է, կյանքը՝ իր լույսով, հրաշքի իր սպասումով, հենց իր հրաշքով, ու նույնիսկ կրկնվող օրերը դառնում են բացառիկ, անկրկնելի, անզուգակից, որովհետև տիեզերքում, բնության մեջ չի կրկնվում ոչ մի անցք, ոչ մի դիպված, ոչ մի պատահմունք…

«Պետականակերտ անիշխանականներ...». ԱՐՄԵՆ ԳՐԻԳՈՐՅԱՆ

Ուսումնասիրելով հայոց պատմությունը՝ կարելի է արձանագրել. հայը պետականակերտ անիշխանական է (անարխիստ): Մեկ ձեռքով պետություն է ստեծղում, մեկ ձեռքով՝ քանդում (Դ. Դեմիրճյան): Բայց նաև ազատասեր է: Հանուն ինչի՞: Եսասիրական վավաշոտ կրքերը և անհագ ագահությունն անարգել բավարարելու, թե՞ երկրի շահերն անձնական կյանքի հետ կապելու նպատակով:  

«Ծիրանենիների ծաղկելու ժամանակը...». ԴԱՎԻԹ ԽԱՉԻՅԱՆ

Տարիներ առաջ, երբ զբոսաշրջությունը Հայաստանում բուռն ծաղկում էր ապրում, մի քանի առաջատար ընկերություններով հանդիպում խնդրեցինք արտգործնախարարության աշխատակազմից՝ մի քանի կենսական հարցերում պարզաբանում ստանալու ցանկությամբ:

««Արտավազդ»-ի պերճանքն ու ԹՇՎԱՌՈՒԹՅՈՒՆԸ...». ԱՐԱՅԻԿ ՄԱՆՈՒԿՅԱՆ

Ես այս չարչրկված արտահայտությամբ չէի վերնագրի իմ անդրադարձը 2022 թվականի «Արտավազդ» թատերական մրցանակաբաշխությանը, եթե այն այդքա՜ն միաձույլ չլիներ «պերճանքի ու թշվառության» փիլիսոփայությանը, ներծծված չլիներ այդ փիլիսոփայության բոլոր դրսևորումներով:

«Տեսնել երևույթների ԽՈՐՔԸ...». ԱՐՄԵՆ ԳՐԻԳՈՐՅԱՆ

Բազմաշերտ է հայ ժողովուրդը ՝ բազմատեսակ:

«ԱԶԱՏՈՒԹՅԱՆ ոտնահարումը սրբապղծություն է…»․ ԿԱՐԵՆ ՍՄԲԱՏՅԱՆ

Կարեն Սմբատյանի հետ առաջին անգամ «հանդիպեցի» 93-ի հուլիսին, երբ պատերազմ էր, պատերազմի ծանրագույն շրջաններից մեկը։

«Նամակներ ՀՐԱՉՕ-ին...». ՀԱՍՄԻԿ ՊԱՊՅԱՆ, ԴԱՎԻԹ, ՀԱՄՈ ՄԱԹԵՎՈՍՅԱՆՆԵՐ

Մի քանի տարի առաջ էր, երբ լույս տեսավ «Մեր Հրաչօն. Հրաչյա Մաթևոսյան» գիրքը, որ ծնվել էր Մաթևոսյան ընտանիքի ու Հրաչօյի մտերիմների, ընկերների շնորհիվ ու ծնվել էր որպես հարգանքի, խոնարհումի, նվիրումի խոսք: Գրքում ոչ միայն Հրաչօյի գիրն էր՝ մաքուր, արմատներով, այլև մարդկանց գիր էր, որոնք ճանաչում էին Հրաչօյին ի սկզբանե, ու անկեղծ էին՝ մանկան պես անկեղծ ու մանկան սիրո ազնվությամբ:

«Հայ ենք մենք, հայ ենք մենք...». ԱՐՄԵՆ ԳՐԻԳՈՐՅԱՆ

Հային, մանավանդ արտասահմանում, հարց տուր. ո՞ւմ հետնորդն ես: Կխառնեն իրար Հայկ Նահապետին, ուրարտացիներին, Արամին, Արա Գեղեցիկին, Տիգրան Երկրորդին: Կհիշեն՝ առաջինն ենք ճշտել ուղին՝ Խաչն առնելով (այլ հարց է, որ հավատքն ազգային հոգեկերտվածքի կողմից սխալ է ընկալվել և մեկնաբանվել), կմտաբերեն Գառնիի հեթանոսական տաճարը, Սևանա լիճը, Սարդարապատը, 1915 թվականը, սովետական դարաշրջանը, 1988 թվականը, Վերածնունդը:

«Կեղծ Մարգարեներին չենք կարող զատել, բայց...». ԺԱՆՆԱ ՂՈՉԻԿՅԱՆ

Հայրենիքիս «փրկիչների» շրջող ուրվականները կրկին հարություն են առել, վերսկսել են իրենց անպտուղ գործընթացները, կեղտոտ պիտակավորումներն ու «զավթողական» քաղաքականությունը, գրավել են Երևանի ամենակենտրոն, ամենաբանուկ և ամենահնչեղ անունուվ՝ Ֆրանսիայի հրապարակը:

«Ցտեսություն, ԱՐՏԻՍՏ...»

Յոթանասունականների կեսերն էր: Մենք տասը-տասնմեկ տարեկան էինք: Ռաֆայել Քոթանջյանն արդեն «Սատանան էր»՝ հայտնի անհնարինության աստիճան: Սատանա, որ երգում էր՝ «Անտառի միջին՝ ծաղկած պարտեզ, Պարտեզի միջին՝ փոքրիկ առվակ, Առվակի միջին մի արահետ, Մի քիչ էլ գնաս, թփերի միջին, գուցե կգտնես սուրբ ճգնավորին»:

գործընկերներ

webtv.am

ՄԻՇՏ ՄՇԱԿՈՒՅԹԻ ՀԵՏ

zham.ru

ЖАМ-ՀԱՅԿԱԿԱՆ ԺԱՄԱՆԱԿ

http://www.greentravel.am/en

ՃԱՆԱՉԻՐ ԿԱՆԱՉ ՀԱՅԱՍՏԱՆԸ, ԱՊՐԻՐ ԵՐԿԱՐ

mmlegal.am

ՄԵՆՔ ԳԻՏԵՆՔ ՁԵՐ ԻՐԱՎՈՒՆՔՆԵՐԸ