Search results for

«Կորցրեցինք մշակույթը, կորցնում ենք ամեն ինչ...». ԱՐՄԵՆ ԽԱՆԴԻԿՅԱՆ

Ու թեև նա միշտ էլ չէր սիրում խոսել, որովհետև խոսում է բեմում, թատրոնում, այնուհանդերձ, նա շատ, շատ երկար ժամանակ հրապարակային զրույցի չէր համաձայնվել որևէ մեկի հետ: Առավել ևս՝ անկեղծության աստիճան անկեղծ: Առավել ևս՝ թատրոնի, տարիների, անցածի, այսօրվա, կորցրածի, գտածի, իր ու մեր մասին: Հավանաբար չէր լինի նաև այս զրույցը, եթե մեր հանդիպման անցյալում չլինեին մտերմության այն տարիները, որոնք հասնում են երեսունի սահմանին: Արմեն Խանդիկյանի յոթանասունից երեսունի սահմանին:

ԲԵՄԱԴՐՈՒԹՅՈՒՆԸ՝ Արմեն Խանդիկյանի

Երբ ռեժիսորի հետ պայմանավորվել էինք «ՀԱՅԵՐ» համահայկական մեդիահարթակի համար զրուցելու, թատրոն գնացինք լուսանկարիչ Հակոբ Բերբերյանի հետ և Արմեն Խանդիկյանին տեսանք բեմում:

«Անհայտ» ՎԱՐՊԵՏԸ

Թվում է, թե մենք նրանց ճանաչում ենք ինչպես հարազատի, բայց միայն թվում է: Նրանք տարբեր են իրենց կյանքի յուրաքանչյուր վայրկյանում, որովհետև՝ նրանք ՄԵԾ են: Ահա այդպիսի «տարբեր» Խորեն Աբրահամյան Վարպետի ենք «հայտնաբերել» այս անգամ: «Անհայտ» Վարպետին:

Ռուդոլֆի «ՎԵՐԱԴԱՐՁԸ» Երևան...

Ռուդոլֆ Խաչատրյանի մտերիմները պատմում են, որ դեռ պատանի Ռուդոլֆին մի օր զբոսայգում նկարելիս տեսնում է Վարպետը՝ Երվանդ Քոչարը ու զարմանալով պատանու տաղանդով, հարցնում է, թե որտե՞ղ է սովորում: Ու երբ Վարպետը լսում է Ռուդոլֆի՝ ոչ մի տեղ պատասխանը, ասում է՝ ոչ մի տեղ չսովորես:

Ավանակին նստած ՄԱՐԴԸ

Երբ նա վերջացրեց իր աղոթքը, խորանում խաղաղ լռություն տիրեց, միայն երբեմն-երբեմն վառվող մոմի երգեցիկ չըռթճռթոցն էր լսվում։ Այդպես մի քանի րոպե մնացինք անշարժ կանգնած մոմից լուսավորված կիսամութի մեջ։ Երբ դուրս եկանք եկեղեցուց, հիշողությանս մեջ ամենը, ինչ մնաց,  երկու հատիկ բառը, որ կար՝ Հայր մերն էր։

ՔՈՉԱՐԻ դուրսբերումը «բանտից»

Քոչարն ասում էր. «Նկարի արժեքն ու գեղեցկությունը ոչ թե այն է, ինչ-որ նկարած է, այլ այն՝ ինչ-որ չէ նկարված և գտնվում է նկարի հետևը: Ինչ տեսանելի է նկարի վրա, դա արհեստ է, իսկ արվեստագետի կոչումն անտեսանելին ցույց տալն է, դա է արվեստի մոգությունը...Քանդակել կարելի է ամեն ինչ և ամեն ձևով: Պետք է գտնել մեծության ճանապարհը»:

Ամենքիս բաժին ԱՆՊԱՏԱՍԽԱՆԱՏՎՈՒԹՅՈՒՆԸ

Հայաստանի Հանրապետության քաղաքացին և մասնավորապես հայը պարտավոր են կենսագործել  իրենց  բաժին քաղաքացիական  պատասխանատվությունը ոչ թե դեպքից դեպք, առիթից առիթ, կամ ելնելով նպատակահարմարությունից, սեփական շահից, այլ՝ մշտապես, առանց նահանջի, առանց տրվելու։ Վերջին հաշվով քաղաքացին է կամ պատասխանատվության, կամ՝ անպատասխանատվության կրողը:

«Ուզում եմ սովորածս բերել Հայաստան». ՕՖԵԼՅԱ ՀԱՐՈՒԹՅՈՒՆՅԱՆ

«Ես ոչ մի ձևով կապված չեմ Ամերիկային: Ուզում եմ այստեղի հնարավորություններն օգտագործել՝ ինձ ավելի լավ մասնագետ դարձնելու համար: Հայաստանում ավելի լիմիտավորված եմ ինձ զգում, բայց գիտեմ, որ ինչ-որ պահի ուզում եմ լինել այդտեղ ու իմ սովորած ամեն ինչը բերել Հայաստան: Ամբողջ իմաստը դրանում է»:

ՊԱՐՏՎԱԾՔ 

Հայրս, հասարակ, բանվոր մարդ էր, բայց կյանքի փիլիսոփայությունը ճիշտ էր ընկալել, նա երբեք չմասնակցեց իր պարտության արարողությանը: Այն ժամանակ հաղթողը մեկն էր: Հիմա ուրիշ է, հաղթողները միշտ կան, պարտվողներն էլ իրենց չափով հաղթում են և բոլորը երջանիկ են, իսկ ինձ մնում է հիշել հորս՝ «թող սիկտիր ըլնեն»-ը և շարժվել առաջ: Առանց տրտնջալու:

«Կոտորվեց մի ամբողջ ժողովուրդ՝ փոխարենը ստանալով մի բուռ խոստումներ...». ԱՎԵՏԻՔ ԻՍԱՀԱԿՅԱՆ

Նամակներն անկեղծության թերթիկներ են, մարդու՝ ինքն իր հետ մնալու բացառիկ ներզգացական դրսևորումներ, մարդու հոգեվիճակի բացառիկ երևակումներ՝ անկախ այն հանգամանքից, թե հանճարեղության ինչպիսի զգացողություն ունես, որովհետև նամակները գրվում են թե անհուսության ու հրճվանքի, թե անկումայնության ու վերելքի, թե նեղվածության ու բավարարվածության, թե անփողության ու գրպանալիքության պահերին, որոնցից յուրաքանչյուրն անկրկնելի է պահի իր եզակիությամբ:  

գործընկերներ

webtv.am

ՄԻՇՏ ՄՇԱԿՈՒՅԹԻ ՀԵՏ

zham.ru

ЖАМ-ՀԱՅԿԱԿԱՆ ԺԱՄԱՆԱԿ

http://www.greentravel.am/en

ՃԱՆԱՉԻՐ ԿԱՆԱՉ ՀԱՅԱՍՏԱՆԸ, ԱՊՐԻՐ ԵՐԿԱՐ

mmlegal.am

ՄԵՆՔ ԳԻՏԵՆՔ ՁԵՐ ԻՐԱՎՈՒՆՔՆԵՐԸ