Վարդիթեր Գիշյան
Վարդիթեր Գիշյան

«Սոկոնի ճաշ...». ՎԱՐԴԻԹԵՐ ԳԻՇՅԱՆ

Իրիկնամութին բոլորս հավաքվում էինք գյուղական համեստ սեղանի շուրջ: Թեյի ժամն է: Սեղանին եռում է սամովարը՝ փորը մինչը կափարիչը փքելով: Ինքնաեռի ամեն գոլորշու հետ տնակում տարածվում է ծաղկախոտերից պատրաստված անուշ թեյի բույրը:

«Պապս․․․»․ ՎԱՐԴԻԹԵՐ ԳԻՇՅԱՆ

Օրն այդ անբացատրելի տխուր էր. սիրտս հրաժեշտի կանչ էր գուշակում: Չարագույժ մեղեդին հուշում էր պապիս մասին:

«Անտառամեջ...»․ ՎԱՐԴԻԹԵՐ ԳԻՇՅԱՆ

Արահետից մինչև անտառի թավուտները գնացող հողաթմբերը յուրաքանչյուր անցորդի առջև բացում են մի կախարդական աշխարհ: Ցատկոտելով, իսկ երբեմն էլ կռանալով անցնում էինք ճանապարհը, խորանում մեր սիրելի խոնավ, կանաչազարդ, բազմագույն ծաղիկներով ու կանաչով լեցուն անտառները, որոնք ոչ սկիզբ ունեն, ոչ վերջ:

գործընկերներ

webtv.am

ՄԻՇՏ ՄՇԱԿՈՒՅԹԻ ՀԵՏ

zham.ru

ЖАМ-ՀԱՅԿԱԿԱՆ ԺԱՄԱՆԱԿ

http://www.greentravel.am/en

ՃԱՆԱՉԻՐ ԿԱՆԱՉ ՀԱՅԱՍՏԱՆԸ, ԱՊՐԻՐ ԵՐԿԱՐ

mmlegal.am

ՄԵՆՔ ԳԻՏԵՆՔ ՁԵՐ ԻՐԱՎՈՒՆՔՆԵՐԸ