ՄՇԱԿՈՒԹԱՅԻՆ

ՄԱՐԻԱ ԿԱԼԱՍ․ Վարպետության դաս․․․փոխակերպում` ըստ Հասմիկ Պապյանի

Իսկ երևանյան բեմում՝ Կոմիտասի անվան կոնսերվատորիայի Ղազարոս Սարյանի անվան ստուդիայի բեմում, Հասմիկ Պապյանն է՝ հայկական օպերային արվեստի աստվածայինը, Կալասի Վարպետության դասի յուրօրինակ, բացառիկ մեկնությամբ, դրամատիկ դերասանի՝ մեզ համար, գուցե, անսովոր իր կերպարով, բայց սովոր իր վարպետությամբ, որը, սակայն, ոչ այլ ինչ է, քան կերպափոխումը Կալասի՝ ցույց տալու համար Կալասի՝ Լա Սկալայի թագուհու երկվությունները, խենթությունները, քմահաճությունները, տաղանդը, երիտասարդների համար ճանապարհ հարթելու ջանքը․․․

«ՆԱՐԻՆԵ ԳՐԻԳՈՐՅԱՆԻ հրաշքն ու․․․«Սուրբ Անտոնիոսի հրաշագործությունը»»։

«Գուցե հրաշագո՞րծ էր․․․»․ ներկայացման ավարտին հնչող այս առեղծվածային հարցումը, այս անորոշ բարձրաձայնումը մեխվում՝ մնում է ուղեղիդ մեջ և երկա՜ր ժամանակ հանգիստ չի տալիս։ Հետո դուրս է գալիս թատրոնի դահլիճից ու տարրալուծվում մեր ժամանակի, նրա իրողությունների, նրա կասկածների, նրա հույզերի ու տագնապների մեջ։ Իրոք՝ «գուցե հրաշագո՞րծ էր․․․»։

«Մետաֆիզիկական որոնումների արվեստագետը…». ՆԱՐԵԿ ՀԱՅՐԱՊԵՏՅԱՆ

Ինչո՞ւ է արվեստագետը ներկայանում «Ես»-ի և «Այն»-ի միջև: Որովհետև «Ես»-ի և «Այն»-ի միջև չկա տարբերություն, չկա սահման, չկա անջրպետ, ջրբաժան չկա և իրական արվեստը ծնվում է հենց այն պահին, երբ վերանում է տարածությունը «Ես»-ի և «Այն»-ի միջև, ինչպես սերը երևակվում է այն ժամանակ, երբ գալիս է այր ոև կին մի մարմինը:

«Թողե՛ք վերջապես հարյուրամյա հոբելյանների ակնածանքը...»

«Ո՞վ է Մատիսը,- բղավեց Վահանը,- ես ոչ մի Մատիս էլ չե՛մ ճանաչում։ Լա՜վ տղա էր Մատիսը։ Ես Կիլպ Վահանն եմ։ Դիակասերնե՛ր։ Նեկրոֆիլնե՛ր։ Սիրե՛ք կենդանի մարդկանց։ («Կիլպ»՝ էստոներենից թարգմանաբար նշանակում է Վահան. Խմբ.)

«Եթե պատմվածքը սիրելի կին է, ապա պիեսը՝ կրակոտ սիրուհի». ԴԱՎԻԹ ԽԱՉԻՅԱՆ

Խաչիյանի հերոսը մտածող մարդն է՝ սթափ տրամաբանողից մինչև ռոմանտիկ գերզգացմունքային: Նրա հերոսները գործում են իրականից մինչև երևակայականից անդին տիրույթներում՝ ամեն անգամ ընթերցողին փոխանցելով ապրումակցումի հուսատուն լիցք, բայց նաև՝ մտորելու հնարավորություն:

«ՍՊԱՍՈՒՄԸ՝ կյանքի անատոմիա…». ԱՐԱՅԻԿ ՄԱՆՈՒԿՅԱՆ

Եթե հնարավոր լիներ կյանքի ընթացքում հաշվել Սպասումի ժամերը, րոպեները, վայրկյանները, կպարզվեր, որ կյանքը ոչ այլ ինչ է, քան՝ Սպասում, ինքնին՝ Սպասում, և կյանքի անատոմիան հենց Սպասումն է: Սպասման բաղադրությունն է, որ խառնվում է արյան բաղադրությանը, և տնօրինում արյունատար անոթների եռքը, որն էլ տնօրինում է մարդու կյանքի ժամանակը:

«Անցավորի ու հավերժի արանքում...». ԼԻԼԻԹ ԱԼԵՔՍԱՆՅԱՆ

Հավատը, իր թաքուն խորշերով ու թաքուն անկյուններով, որ կանգուն կմնա հավատացողից հետո, երբ այլևս չի լինի նույնիսկ հավատացողը։ Հավերժությունը, որից հետո էլ միայնակ երկիրը կկրի հավատի կնիքը… Կնիքը, որը ջնջել չի լինի նույնիսկ ամենաանհավատի ձեռքով… Հավատը, որ ոչ միայն երկրից է բարձրանում, այլև վերևից է իջնում դեպի երկիր…

«ԲԱԶՄԱՇԽԱՐՀ՝ տեսանելիից անդին…». ԼԻԼԻԹ ԱԼԵՔՍԱՆՅԱՆ

Ցուցասրահ մտնելուն պես քեզ կլանում է գույների բազմազանությունը՝ իր հետ տանելով տիեզերքներ, որոնց մեդիտացիոն մթնոլորը մի ակնթարթում կտրում է քեզ դրսի աշխարհից, ամենօրյա անվերջանալի վազքից ու ստիպում ինքդ քեզ հետ մնալ մենակ՝ զգալով քո գոյության միաժամանակյա մեծությունն ու փոքրությունը, տարրալուծվել այդ տիեզերքների մեջ և ապրել ու ճանաչել ազատ թռիչքի երջանկությունը։

«Քամիներ...». ԼԻԼԻԹ ԱԼԵՔՍԱՆՅԱՆ

Տեսնես ո՞վ կարող է իրեն օգնել, դուրս բերել մոլորությունից։ Մարդի՛կ... մարդի՞կ... մարդիկ... չէ, նրանք էլ մոլորված ու վախեցած են...

գործընկերներ

webtv.am

ՄԻՇՏ ՄՇԱԿՈՒՅԹԻ ՀԵՏ

ԶՐՈՒՅՑ

ՀՐԱՆՏ ՄԱԹԵՎՈՍՅԱՆ 90

hrantmatevossian.org

ԿԱՐԴՈՒՄ ԵՆՔ ՄԱԹԵՎՈՍՅԱՆ

ԽՈՍԻՐ ԻՆՁ ՀԵՏ

ՀՐԱՆՏ ՄԱԹԵՎՈՍՅԱՆ 90