ԳԻՐ

«Սոկոնի ճաշ...». ՎԱՐԴԻԹԵՐ ԳԻՇՅԱՆ

Իրիկնամութին բոլորս հավաքվում էինք գյուղական համեստ սեղանի շուրջ: Թեյի ժամն է: Սեղանին եռում է սամովարը՝ փորը մինչը կափարիչը փքելով: Ինքնաեռի ամեն գոլորշու հետ տնակում տարածվում է ծաղկախոտերից պատրաստված անուշ թեյի բույրը:

«Քեռու սենյակը՝ երկիր-սենյակ...». ԱՐՈՒՍ ՍՈՒՐԵՆ

Պատերազմն ավարտվել է՝ վերջին պատերազմը, որ տևեց 44 օր: Իմ հայրենիքը հիմա Սերոյի սենյակ է ու հայրենիքիս հայրերի, մայրերի սրտերն իմ պապ ու տատի սրտի նման ճեղքված են. ամբողջ կյանքում արնահոսելու են:

«Դրախտի պիսըրը...». ԹԵՄԻԿ ԽԱԼԱՓՅԱՆ

Մեղեդին ու երգչուհին ինձ դուրս էին բերել իրական աշխարհից ու թևածում էի երանելի մի զգացողությամբ, մեկ այլ միջավայրում։ Երգի ավարտին հնչեց տան ներքին հեռախոսի զանգը։ Ես դժկամությամբ վերցրի լսափողն ու պահեցի ականջիս։ Մյուս ծայրից մեկը մեկ-երկու անգամ փչեց լսափողի մեջ։ Դա ինձ ակամա կես դարից ավելի հետ շպրտեց, դեպի այն ժամանակները, երբ դեռ «ալո» բառը մեզ համար գոյություն չուներ։ Հեռախոսի լծակը մի քանի անգամ պտտելուց հետո, մի քանի անգամ փչում էինք ընկալուչի մեջ՝ իբրև «ալո», որ իրական զանգ է, որպեսզի կոմուտատորի մոտ նստածը վերցներ ու ասեր՝ լսում եմ։

«Պապս․․․»․ ՎԱՐԴԻԹԵՐ ԳԻՇՅԱՆ

Օրն այդ անբացատրելի տխուր էր. սիրտս հրաժեշտի կանչ էր գուշակում: Չարագույժ մեղեդին հուշում էր պապիս մասին:

«Սերոն...». ԱՐՈՒՍ ՍՈՒՐԵՆ

Տատս երկինք չտեսավ։ Մինուճար որդուն կորցնելոց հետո նրա անցած ամենաերկար ճանապարհը միայն երկհարկանի տան առաջին հարկի ոչ շատ հեռու անկյունը մնաց։

«Անտառամեջ...»․ ՎԱՐԴԻԹԵՐ ԳԻՇՅԱՆ

Արահետից մինչև անտառի թավուտները գնացող հողաթմբերը յուրաքանչյուր անցորդի առջև բացում են մի կախարդական աշխարհ: Ցատկոտելով, իսկ երբեմն էլ կռանալով անցնում էինք ճանապարհը, խորանում մեր սիրելի խոնավ, կանաչազարդ, բազմագույն ծաղիկներով ու կանաչով լեցուն անտառները, որոնք ոչ սկիզբ ունեն, ոչ վերջ:

«Գլուխլվա...». ԱՐՈՒՍ ՍՈՒՐԵՆ

Արցախյան պատերազմի տարիներին, երբ Երևանն ապրելու տեղ չէր՝ ճողոպրում էինք գյուղ:

«Թե ինչպես մազերս «բոքս» կտրեցի...»․ ԹԵՄԻԿ ԽԱԼԱՓՅԱՆ

Դպրոցում, երբ հայոց լեզվի դասատուն ներս մտավ, անմիջապես աչքը գցեց վրաս ու կանգ առավ․ քիչ էր մնացել մատյանն էլ ձեռքից ցած գցեր։ Նա միայն կարողացավ  հայերենով արտաբերել․

«Ոջիլը...». ԹԵՄԻԿ ԽԱԼԱՓՅԱՆ

Նախքան զորակոչվելս բանակի մասին ի՜նչ ասես, որ չէի լսել ծառայությունից տուն վերադարձածներից՝ թե՛ ծիծաղելի և թե՛ շատ անհավատալի պատմություններ:

«Առաջին անգամ ինձ տղամարդ գրկեց...». ԹԵՄԻԿ ԽԱԼԱՓՅԱՆ

Կեսօրից հետո գալիս էր մի ժամ, որ կամաց-կամաց ձգվում էինք «Միջանցահովիկ», «Առագաստ», «Կազիրյոկ» կամ «Երևան» հյուրանոցի սրճարան, որտեղ հավաքվում էին Անիմանալին, Բաբելոնի աշտարակ կառուցող ճարտարապետը և իր շինարարական պռարաբն ու պատշարները, Հռոմը պաժառ տվողն ու Շեքսպիրի գերեզմանափորը, Օթելլոն ու Դեզդեմոնան, Էդիպուս արքան ու վերլուծողը, Սարոն ու Անուշը, Ռևազի ոչխարները մորթողներն ու ուտողները, տազիկի մեջ լողացողն ու լողացնողը, ղուշբազ միլիցեն, բնական գիտություններից՝ Խելոք մաթեմատիկոսն ու Չաղ ֆիզիկոսը, քանդակագործն ու քարտաշը, նկարիչն ու կտավ ներկողները, գիրք գրողն ու տպագրիչը, կրթված ու անկիրթ ակադեմիկոսները, անդաստիարակին դաստիարակողը, կրթվողն ու կրթվածը, թուջ ու պողպատ ձուլողները, մտածողներն ու դրանից զուրկերը, հոգևոր կյանքով ապրողներն ու աշխարհիկ կյանքով ապրող հոգևորականները, աշխատասերներն ու անբանները, հյուրասիրողներն ու հյուրասիրվողները, հայրենական պատերազմ չտեսած, բայց  դոշներին շքանշանները կախ՝ հերոսները, դատավորներն ու մատավորները, ֆլանը-ֆստանը, կոմսոմոլներն ու կոմունիստները, պրոլետարը և այլք, որոնք անցուդարձ անողներ էին:

գործընկերներ

webtv.am

ՄԻՇՏ ՄՇԱԿՈՒՅԹԻ ՀԵՏ

zham.ru

ЖАМ-ՀԱՅԿԱԿԱՆ ԺԱՄԱՆԱԿ

http://www.greentravel.am/en

ՃԱՆԱՉԻՐ ԿԱՆԱՉ ՀԱՅԱՍՏԱՆԸ, ԱՊՐԻՐ ԵՐԿԱՐ

mmlegal.am

ՄԵՆՔ ԳԻՏԵՆՔ ՁԵՐ ԻՐԱՎՈՒՆՔՆԵՐԸ