ԳԻՐ

«Ինչո՞վ լցնեմ քեզ...». ՆՈՒՇԻԿ ՄԻՔԱՅԵԼՅԱՆ

Բայց ես պարտավոր չեմ քեզ հասկանալ... Դեմքդ տարօրինակ մի մակերես է, որտեղ անդունդներն ավելի շատ են, քան գագաթները... Նայում եմ անդունդներից մեկին, հետո մյուսին, ու մեջս ցանկություն է առաջանում ապտակել քեզ...

«Երեքնոցը...». ԹԵՄԻԿ ԽԱԼԱՓՅԱՆ

Հեռվից նկատեցի այդ կնոջը, որին պիտի հանդիպեի: Աբովյան փողոցն էր, անցուդարձ անողներ, մեքենաների աղմուկ, պաղպաղակ վաճառողներ և այլ բաներ: Ասֆալտը հալվում էր, կանանց կրունկները խրվում էին ձյութի մեջ: Նա հետ ու առաջ էր քայլում մայթի ստվերոտ կողմով ու եզրաքարերի վրայով: Սպասեցի մինչև նա հակառակ կողմ կգնար, հետ կշրջվեր և նորից ետ կգար դեպի իմ կողմը, որ նոր մոտենայի:

«Հեքիաթին պիտի հավատալ։ Բայց ոչ երբեք՝ հեքիաթներին...». ԱՆՈՒՇ ՍԱՐԳՍՅԱՆ

Երեխա ժամանակ քանոնի էի երազում գնալ։ Ամենաքնքուշ նվագարաններից էր իմ՝ երբևէ տեսած։ Կոնֆետների տուփի վրա ռետինե լարեր էի անցկացնում, ամրացնում՝ ինչպես այդ գործիքն է, ու մատներով հարվածելով՝ փորձում երաժշտություն ստանալ։ Հանկարծ բացահայտեցի, որ լարերի ձգվածության աստիճանից է կախված ստացածս հնչյունների որակը։ Երբեմն ռետինները կտրվում էին, ու հարվածում դեմքիս ու մատներիս. բայց ցավ չէի զգում, որովհետև դա իմ սխրանքն էի համարում։

«Կարոտն ու Սերը չպիտի թողնեինք...». ԹԵՄԻԿ ԽԱԼԱՓՅԱՆ

Ի՞նչ կարող ես անել, էն մարդը, որ իր մեջ Կարոտն ու Սերը ուներ՝ մեզնից հետ է մնացել, կամ մենք ենք շտապել առաջ անցել իրենից՝ կարոտի ու սիրո կարևորությունը անտեսելով։

«Գետնի տակի արքաները...». ԱՆՈՒՇ ՍԱՐԳՍՅԱՆ

Այո, սա Թբիլիսին է: Իմ առաջին ճիչը լսած քաղաքը:

«Վանաձորը...». ԱՆՈՒՇ ՍԱՐԳՍՅԱՆ

Կիրովական, Վանաձոր, երկրաշարժ, Անուշ Սարգսյան, գրականություն, պատմվածք, գրող, աղետի գոտի, վարչապետ,

«Քրոնիկոն...». ԹԵՄԻԿ ԽԱԼԱՓՅԱՆ

Իսկ ոստիկանությունում այլ բարքեր են, գիտե՛ք։

«Վարպետն ու…վարորդը». ՎԱՐԴԳԵՍ ԴԱՎԹՅԱՆ

Այսօր հաճախ են մորմոքում, թե հիմա ինչո՞ւ չեն ծնվում խոշոր գրողներ, որոնք իրենց ստեղծագործությամբ և անձնական հմայքով կարողանան մի ողջ դարաշրջան նշանավորել: Այնպիսիք, ինչպիսին էին Համո Սահյանը, Հովհաննես Շիրազը, Վահագն Դավթյանը, Սիլվա Կապուտիկյանը, Վարդգես Պետրոսյանը, մեր մյուս մեծերը: Պայծառ անունների մի ողջ համաստեղություն:

«Թե ինչպես ծանոթացա Հրանտ Մաթևոսյանի հետ…». ՎԱՐԴԳԵՍ ԴԱՎԹՅԱՆ

Իմ այցելության համար պարտական էի իմ դասախոսուհուն՝ դոցենտ Լիլյա Մարգարյանին, որը բնակվում էր նույն մուտքում, որտեղ և մեր մեծ գրողը՝ ժուռնալիստների տան բարձրահարկ շենքում:

«Վերջին պայծառ մեծությունը, որին ստիպված էի թողնել և հեռանալ...». ՎԱՐԴԳԵՍ ԴԱՎԹՅԱՆ

1980-ին՝ խորհրդային ծերունապետության (գերոնտոկրատիայի) բարձրագույն և վերջին ստադիայում, ականավոր կինոբեմադրիչ Լև Կուլիջանովը, որին, ի դեպ, հայկական արմատներ են վերագրում, հեռուստատեսային բազմասերիանոց ֆիլմ էր նկարահանել՝ «Կարլ Մարքս. երիտասարդ տարիները» վերնագրով:

գործընկերներ

webtv.am

ՄԻՇՏ ՄՇԱԿՈՒՅԹԻ ՀԵՏ

zham.ru

ЖАМ-ՀԱՅԿԱԿԱՆ ԺԱՄԱՆԱԿ

http://www.greentravel.am/en

ՃԱՆԱՉԻՐ ԿԱՆԱՉ ՀԱՅԱՍՏԱՆԸ, ԱՊՐԻՐ ԵՐԿԱՐ

mmlegal.am

ՄԵՆՔ ԳԻՏԵՆՔ ՁԵՐ ԻՐԱՎՈՒՆՔՆԵՐԸ