Արայիկ Մանուկյան
Արայիկ Մանուկյան

 

«ՀԱՅԵՐ»-ի

հիմնադիր,

գլխավոր խմբագիր

 

Ժուռնալիստիկան

համարում է

սեփական 

«ստորագրության

պատվի»

մասնագիտություն:

 

Հավատացած է, որ 

«Հորինել 

պետք չէ՝ ոչ

երկիր, ոչ

պետություն,

ոչ էլ

կենսագրություն:

Պատասխանատվությունն

ըստ ապրված

կյանքի է

լինելու:

Ոչ թե ըստ

հորինվածի»:

 

Իսկ անքննելի

այս սահմանումը 

հեղինակել է իր

ամենաժուռնալիստ

ընկերը՝ Այդին

Մորիկյանը:

««Բացել աչքերը և նայել ճշմարտության իրական դեմքին․․․»՝ ՊԵՆԵԼՈՊԵԻ ԿԵՐՊՈՎ ԵՎ ՆՄԱՆՈՒԹՅԱՄԲ․․․»։

Չգիտեմ՝ սիրո և նվիրումի, դավաճանության և հավատարմության, հիշողության և մոռացումի, ազատության և անազատության, պատերազմի և հայրենիքի, վրեժի և արյան, ցասումի և խաղաղության, սպասումի և մոռացումի մասին է տաղանդավոր բեմադրիչ, դերասան, դրամատուրգ, ֆրանսիական թատրոնը նվաճած Սիմոն Աբգարյանի՝ «Պենելոպե, օ՜, Պենելոպե» ներկայացումը, (գուցե՝ նաև այդ մասին է), բայց ինձ համար այն խորքային, շա՜տ խորքային ու զգայուն մի անցորդություն է, հազարամյակների մի անցորդություն մեր պատմության դառը, դաժան, վայրագ քառուղիներով, մեր պատերազմների անողոք իրականություններով, մեր անցյալի ու ներկայի իրողությունների խութերով, մեր հերոսների ու չհերոսների ներաշխարհով, մեր կիսաճշմարտությունների ու սնափառությունների ռենտգենագրությամբ, անցյալի, ներկայի ու ապագայի մեր ընկալումների մանրազննությամբ, իրականության ու պատրանքների մեր հավերժական շփոթություններով․․․ 

«․․․Ապրել ժառանգություն կրողի զգացողությունը»․ ՎԱՆԻԿ ՇԱՐԱՄԲԵՅԱՆԻ նոր «վերադարձը»

Երբ գիտակցում ես, որ կանգնած ես մի տան պատշգամբում, շքե՜ղ տան շքե՜ղ պատշգամբում, շա՜տ հայկական պատշգամբում, ուր կանգնել են Թումանյանը, Չարենցը, Սիրանույշը, Մարիամ Իշխանուհին, բացառապես այլ զգացողություններ ես ունենում, որևէ բանի հետ անհամեմատելի, անբաղդատելի զգացողություններ։

«Կանաչ, կարմիր աշխարհների հատույթում․․․»․ ՀՐԱՆՏ ՄԱԹԵՎՈՍՅԱՆԸ կրկին բեմում է․․․

Սոնան՝ Մաթևոսյանի Սոնան, որն, այո, նաև Բակունցի Սոնան է, որը գուցե նաև՝ Կոմիտասի Սոնան է, որը Սոնա յարն է, որը չունի տարիք, չունի հասակ, որը Սոնան է՝ թրթռո՜ւն, զգացական իր նո՜ւրբ աշխարհներով, մեծ սիրո իր խոցելի տրոփյուններով, իր կրքով, իր հախուռնությամբ, իր փայփայած զգացմունքի կրակով, իր մոլությամբ, իր տարփանքով, իր գտածով ու կորցրածով, ժամանակի հետ իր հակադրությամբ, իր կռվով, իր ընդվզումով, այնքա՜ն տեսանելի էր բեմում, այնքա՜ն իրական, այնքա՜ն շոշափելի, այնքա՜ն ճշմարիտ ու անխաբուսիկ՝ շնորհիվ, անշուշտ, Տաթևիկ Մելքոնյան բեմադրիչի նախևառաջ․․․

«ՆԱՐԻՆԵ ԳՐԻԳՈՐՅԱՆԻ հրաշքն ու․․․«Սուրբ Անտոնիոսի հրաշագործությունը»»։

«Գուցե հրաշագո՞րծ էր․․․»․ ներկայացման ավարտին հնչող այս առեղծվածային հարցումը, այս անորոշ բարձրաձայնումը մեխվում՝ մնում է ուղեղիդ մեջ և երկա՜ր ժամանակ հանգիստ չի տալիս։ Հետո դուրս է գալիս թատրոնի դահլիճից ու տարրալուծվում մեր ժամանակի, նրա իրողությունների, նրա կասկածների, նրա հույզերի ու տագնապների մեջ։ Իրոք՝ «գուցե հրաշագո՞րծ էր․․․»։

Տիեզերքի ու մարդու ժամանակի ՀԱՏՈՒՅԹՈՒՄ․ «Մատենադարանի գեղանկարչական դիմագիծը»։

Բարձրացեք Մատենադարան, տեղափոխվեք այլ ժամանակի մեջ, կտրվեք ներկայիս ոչ մերական ժամանակներից։ Այն ավելին է, քան բժշկվելն ու ապաքինվելը։

«․․․Ամեն ինչ քո ձեռքերում է․․․»․ ՄՈՆԻ ՀՈՎՍԵՓՅԱՆ

«Երբեմն քաղաքականությունը մեզ վերադարձնում է ջունգլիներ»,- ասում է Ջոն։ «Այո, երկակիությունը մեզ կարող է տանել դեպի ջունգլիներ․․․ Երբեմն դժվար է հասկանալ, թե ով է իրական՝ դո՞ւ, թե՞ քո ալտեր էգոն։ Ամեն դեպքում, դուք երկուսդ էլ պետք է միասին դիմակայեք արտաքին հանգամանքներին, որոնց համար միևնույն է, թե ձեզանից ով է իրականը»,- ասում է Մոնին։

«Երբ խաբկանք չեն ՈՒՐՎԱԿԱՆՆԵՐԸ․․․»․ ԱՐԱՅԻԿ ՄԱՆՈՒԿՅԱՆ

Կինոռեժիսոր Թամարա Ստեփանյանի «Իմ հայկական ուրվականները» ֆիլմն այն երևույթն է, որ կարոտը դարձնում է շոշափելի, որ թույլ է տալիս հպվել կարոտի թևերին, դիպչել, քսվել կարոտի սարսուռներին, և դա անել այնպես, որ քեզ հետ խոսես ինքդ, քեզ հետ խոսեն քո ինքնության դրոշմները, քեզ հետ խոսեն քո մանկության, քո պատանեկության ձայները, աղմուկները, խոսքերը, և դու գնաս այն հեռուները, ուր տաք է, ուր չկային անհանգստություններ ու տագնապներ, որովհետև կային այն մարդիկ, որոնք հենարան էին, հենասյուն, ապավեն, և որոնց ներկայությամբ կյանքը մի երես ունի միայն՝ և դա երջանկության երեսն է։

««ԵԹԵ ԴՈՒ ՄԵՌՆԵԻՐ», կամ արդյոք հատվո՞ւմ են զուգահեռները․․․»։

«Մհեր Մկրտչյան» արտիստական թատրոնը Ֆլորիան Զելլերի՝  «Եթե դու մեռնեիր» հոգեբանական դրամայի փոխակերպումը թատերային իրականություն, ուղղակի կատարելության աստիճանի է հասցրել՝ ստեղծելով այնպիսի մի միջավայր, ուր զելլերյան հոգեբանական խաչաձևումները շունչ պահելու լարվածություն են ստեղծում՝ չթողնելով անգամ մտորելու ժամանակ իրականությունների բախումների մասին։ 

««ՄԵՌՆՈՂ ԿԵՆԴԱՆԻՆ» ու ․․․ չմեռնող ՍԵՐԸ»․․․

Մի երկրում, ուր ազատությունը դեռևս չգիտակցված է, սերը՝ վերամբարձ, պաթետիկ ձոն, ուր տաբուները մոլեգնում են որպես պատկառանք, և տաբուների ու կեղծ բարեպաշտությունների փոթորիկներում կորչում է սիրո նյարդը, ուր մահվան մասին խոսում են ավելի շատ, քան՝ ապրելու, ուր երկիրն իրենցից հեռու մի տեղ կենող տարածք է, ուր հեղափոխությունները ոչ մի հեղափոխություն չեն անում, ուր մարդը կքած է կաղապարների, ձևայնությունների, ծեսի ու ծիսականության անազատություններում, Ֆիլիպ Ռոթի «Մեռնող կենդանին» վեպը՝ Լյուսիլ Ջանինյանի սքանչելի թարգմանությամբ, կարծես փրկություն է թվում։

«Ինչպես սիրել երեխաներին․ սահմանում է ՀԱՄԱԶԳԱՅԻՆԸ…»

Հիմա գնացեք ու նայեք Համազգային թատրոնի «ԲԱՐԿԱՆՈ՞ՒՄ ԵՍ…» տաղանդավոր ներկայացումը՝ կառուցված Թումանյանի «Տերն ու ծառան» և Հանս Քրիստիան Անդերսենի «Ծերուկն իր գործը գիտի» հեքիաթներով ու կտեսնեք այն, ինչի մասին գրեցի, կհամոզվեք, որ մանկական ներկայացումը հենց այդպիսին պետք է լինի։

գործընկերներ

webtv.am

ՄԻՇՏ ՄՇԱԿՈՒՅԹԻ ՀԵՏ

ԶՐՈՒՅՑ

ՀՐԱՆՏ ՄԱԹԵՎՈՍՅԱՆ 90

hrantmatevossian.org

ԿԱՐԴՈՒՄ ԵՆՔ ՄԱԹԵՎՈՍՅԱՆ

ԽՈՍԻՐ ԻՆՁ ՀԵՏ

ՀՐԱՆՏ ՄԱԹԵՎՈՍՅԱՆ 90