Դավիթ Խաչիյան
Դավիթ Խաչիյան

 

Ֆիզիկոս եմ:

 

Սովորել եմ

Երևանի

պետական

համալսարանում:

 

Քանի որ

ֆիզիկներից

ամեն ինչ

սպասելի է, 

մասնագիտացա

նաև

զբոսաշրջության

ոլորտում:

 

«Լևոն Թրավըլ»

ընկերության

զբոսաշրջային

բաժնի

ղեկավարն եմ՝

ինչպես

ընկերներս են

ասում, 

«անհիշելի»

ժամանակներից:

 

Նաև գրում եմ:

Արձակ:

 

Մի օր, երբ

սկսում ես

ստեղծագործել,

ժամանակի 

ընթացքում

դրանք

դառնում են

տպագրված

ու չտպագրված

գրքեր:

 

Տպագրված

գրքեր ունեմ:

Նաև՝

չտպագրվածներ:

 

Ես հավատում եմ

այն մեծ

մտածողին,

որն ասում էր, 

երբ քամի է

փչում, ոչ թե

պատ, այլ

հողմաղաց

կառուցիր:

 

«Մենք և փղերը, կամ՝ մենք, Հնդկաստանն ու հնդիկները…». ԴԱՎԻԹ ԽԱՉԻՅԱՆ

Եթե չեմ սխալվում, Հնդկաստանից ժամանածներին տրվում է 21 օրվա տուրիստական վիզա: Այդ դեպքում ինչպե՞ս են այս մարդիկ «առհավետ» մնում Հայաստանում:

«Պերեսի ու...իմ երազանքները...». ԴԱՎԻԹ ԽԱՉԻՅԱՆ

Մենք մոռացել ենք երազելու մասին: Իսկ երազողներին անվանում ենք միամիտ իդեալիստներ, կյանքից և իրականությունից վերացած պոետներ… Մինչդեռ հենց երազանքից է սկսվում ամեն ինչ:

«Մտածիր, կամ 5 տոկոսի ֆենոմենը...». ԴԱՎԻԹ ԽԱՉԻՅԱՆ

Ես երբեմն մտածում եմ, թե ինչո՞ւ ժամանակին համակարգիչներ արտադրող և IBM-ից գրեթե հետ չմնացող Մերգելյանը՝ Երևանի Մաթեմատիկական մեքենաների գիտահետազոտական ինստիտուտը (Մերգելյանի հիմնած և նրա անվան) այսօր մի կերպ է պահպանում իր գոյությունը: Երևի զարմանալի կհնչի, բայց բազում պատճառներից (խորհրդային հասարակարգ, պետականության բացակայություն, հասրակարգի փոփոխություն, անկլավ և այլն) մեկն էլ, թերևս, այն է, որ այս ինստիտուտի կարգախոսը ՄՏԱԾԻ՛Ր-ը չէր և չէ՝ առավել ևս:

«Խորհուրդներ դասախոսներին և ոչ միայն...». ԴԱՎԻԹ ԽԱՉԻՅԱՆ

Ամիսներ առաջ ամերիկյան մի հանդեսում կարդացի Նոբելյան մրցանակի դափնեկիր, ֆիզիկոս Ռիչարդ Ֆեյնմանի (Richard Feynman) մշակած ուսուցման մեթոդիկայի մասին: Ֆեյնմանը, որը ոչ միայն տաղանդավոր գիտնական է, այլ նաև ոչ պակաս տաղանդավոր դասախոս, հստակորեն տարբերակում է ինչ-որ բան իմանալը և ինչ-որ բանի անունն իմանալը:

«Մըրֆին և Փիթըրը վկա, կամ դարձյալ կադրերի մասին...». ԴԱՎԻԹ ԽԱՉԻՅԱՆ

Վերջերս շատ է խոսվում կադրային քաղաքականության մասին: Բնավ չցանկանալով քաղաքականացնել սույն հոդվածս, ցանկանում եմ մի քանի ընդհանուր դրույթներ բարձրաձայնել: Դրույթներ, որոնք վաղուց և հաջողությամբ կիրառվում են ավելի զարգացած երկրներում: Խորհուրդներ, որոնք մի քիչ հումոր ու անգամ սարկազմ են պարունակում՝ դրանով իսկ խոսքը դարձնելով ավելի դիվանագիտական:

«Երևա՜ն, Երևա՜ն, իմ միակ օթևան...». ԴԱՎԻԹ ԽԱՉԻՅԱՆ

Սերտե՛ք այս միտքը, սիրելի թեկնածուներ: Սերտե՛ք և կյանքի՛ կոչեք: Իսկ տրանսպորտն ու աղբամանները հանգիստ թողեք: Դրա ժամանակը մենք չունենք:

«էշից իջնելու ժամանակը…». ԴԱՎԻԹ ԽԱՉԻՅԱՆ

Մեզ երկար ուսումնասիրելով՝ մեր դրացիները մի հետաքրքիր բան են նկատել՝ հայի ամենալավ գաղափարը միշտ վերջում է երևան գալիս: Հաճախ՝ երբ արդեն անշրջելիորեն ուշ է լինում կամ էլ հսկայական ջանքեր ու միջոցներ են պահանջվում սխալներն ուղղելու և նախնական վիճակին վերադառնալու համար:

«Ձուկ բռնելու չգնա՞նք, կամ գաղութարարներ սեփական հայրենիքում...». ԴԱՎԻԹ ԽԱՉԻՅԱՆ

Մեր ընդերքի թալանի օրինակով մսխում ենք նաև մեր ֆլորան ու ֆաունան: Հետո կտեսնեք: Կարևորը՝ այս պահին վայելենք կյանքը: Հետո՞: Հետո մի բան կանենք:

«Թոխմախի մետաստազները…». ԴԱՎԻԹ ԽԱՉԻՅԱՆ

Կարելի է տեղերն աճուրդով վաճառել: Հրաշալի կողմնակի եկամուտ քաղաքային իշխանությունների  համար: Ի դեպ, Պանթեոնի տարածքն էլ կարելի է մի քիչ ընդլայնել ու դարձյալ աճուրդով վաճառել: Փողը երբեք շատ չի լինում…

«Հաց ու զվարճալիք…Համեցեք, կերեք…կամ՝ ձև և բովանդակություն». ԴԱՎԻԹ ԽԱՉԻՅԱՆ

Մենք կարևոր հարցեր ունենք լուծելու՝ ժողովրդից ազգ ու պետություն դառնալու տատասկոտ ճանապարհին: Թե չէ՝ կշարունակենք նույնիսկ «Երազ» մակնիշի մեքենա չարտադրելով երազել «Մերսեդեսի» մասին:

գործընկերներ

webtv.am

ՄԻՇՏ ՄՇԱԿՈՒՅԹԻ ՀԵՏ

zham.ru

ЖАМ-ՀԱՅԿԱԿԱՆ ԺԱՄԱՆԱԿ

http://www.greentravel.am/en

ՃԱՆԱՉԻՐ ԿԱՆԱՉ ՀԱՅԱՍՏԱՆԸ, ԱՊՐԻՐ ԵՐԿԱՐ

mmlegal.am

ՄԵՆՔ ԳԻՏԵՆՔ ՁԵՐ ԻՐԱՎՈՒՆՔՆԵՐԸ