ԶՐՈՒՅՑ

«Կինոն բիզնես չէ, մշակույթի մաս է, մենթալ կապիտալ է...». ՍՅՈՒԶԱՆ ԽԱՐԴԱԼՅԱՆ

Կինոն այսօր և միշտ Շվեդիայում մշակույթի մաս է: Ինչպես ամբողջ Եվրոպայում, այնպես էլ Շվեդիայում կինոն չի դիտարկվում որպես բիզնես, այլ դիտարկվում է որպես  մշակույթի կարևոր երևույթներից մեկը, որի մասին պետությունը պետք է հոգա, պետք է ստեղծի հնարավորություններ, պայմաններ, որպեսզի կինոն կարողանա ապրել: Սա Շվեդիայի մշակութային քաղաքականության հիմքերից է:

«Պատերազմ ուզողն է պայմաններ պարտադրողը». ՍՅՈՒԶԱՆ ԽԱՐԴԱԼՅԱՆ

Պայմաններ պարտադրողը պատերազմ ուզող կողմն է և ոչ թե չուզող կողմը: Ամեն գնով չես կարող գնալ խաղաղության: Ուրեմն պիտի պատրաստ լինես պատերազմի: Ուրիշ ձև չկա: Մանավանդ, որ մյուս կողմը նույնիսկ տրամադիր չէ քեզ լսելու: 

«...Որ ճանաչվի Արցախի  անկախությունը». ՌԻՉԱՐԴ  ԱՆԱՆԵԱՆ

Ւմ տպավորություններն Արցախից  շատ բազմաշերտ էին: Մտածում ենք Արցախի որևէ քաղաքի հետ մշակութային, բարեկամական ծրագրեր կազմել: Արցախն ավելի շատ ունի հայ ժողովդի հոգածության կարիքը: 25 տարի է նոր անկախացած երկիրը պատերազմի մեջ է: Գրեթե, ամեն օր զինվոր է զոհվում: Մենք ամեն ջանք պետք է գործադրենք, որ ճանաչվի Արցախի  անկախությունը:

«...Որ վերքեր չմնան». ՎԱՀԱԳՆ ԽԱՉԱՏՐՅԱՆ

Վահագն Խաչատրյան երիտասարդ ռեժիսորն ինձ համար հայտնություն էր: Ավելի ճիշտ՝ բացահայտում: Նա երբևէ չի խոսում իր մասին: Երբևէ չի խոսել: Նա միշտ լուռ է: Նա նույնիսկ ժպտում է լուռ: Կարելի է մտածել, թե շատ լավ ճանաչում ես Վահագնին, բայց իրականում, հասկանում ես, որ նրան չես ճանաչում: Նա միշտ իր գործին է: Իր տեսակի, իր երազանքների, պատկերացումների ետևից՝ առանց վախի: Նա այն մարդկանցից է, որոնք աննկատ, ստվերում, անձայն անում են իրենց գործը, ու մի օր գործը խոսում է նրանց մասին:

«Կորցրեցինք մշակույթը, կորցնում ենք ամեն ինչ...». ԱՐՄԵՆ ԽԱՆԴԻԿՅԱՆ

Ու թեև նա միշտ էլ չէր սիրում խոսել, որովհետև խոսում է բեմում, թատրոնում, այնուհանդերձ, նա շատ, շատ երկար ժամանակ հրապարակային զրույցի չէր համաձայնվել որևէ մեկի հետ: Առավել ևս՝ անկեղծության աստիճան անկեղծ: Առավել ևս՝ թատրոնի, տարիների, անցածի, այսօրվա, կորցրածի, գտածի, իր ու մեր մասին: Հավանաբար չէր լինի նաև այս զրույցը, եթե մեր հանդիպման անցյալում չլինեին մտերմության այն տարիները, որոնք հասնում են երեսունի սահմանին: Արմեն Խանդիկյանի յոթանասունից երեսունի սահմանին:

«Ճակատագրից որևէ մեկը չի խուսափել…».ԿԱՐԻՆԵ ՔՈՉԱՐՅԱՆ - ՍՈՒՔԻԱՍՅԱՆ

Նրան ճանաչում են գրեթե բոլոր հայերը: Գրեթե բոլոր հայերը սիրել են «Հեղնար աղբյուրի» Մանանին, գրեթե բոլոր հայ տղամարդիկ սիրահարվել են «Հայրիկի» Մայային, գրեթե բոլոր հայերն ատել են թուրք Թալեաթի «կնոջը»…իսկ նա միշտ եղել է նույն մարդը, որ սիրել է թատրոնը,կինոն, բեմը, մարդկանց:  Անցյալը, կյանքը, սերը, հիվանդությունը, ընտանիքը, ներկան...ասել է թե ճակատագիրը, որից որևէ մեկը չի խուսափել...

«...Գուցե շվեյցարականի նման չէ, բայց մեր կրթական ժամացույցն աշխատում է...». ԼԵՎՈՆ ՄԿՐՏՉՅԱՆ

Այսօր մենք կանգանծ ենք մի խնդրի առջև, երբ պետք է կրթական չափորոշիչներից անցնենք կրթակարգին, իսկ կրթակարգն այն է, երբ որոշում ես, թե երկիրն ինչպիսի երկիր է իրեն պատկերացնում, և ըստ այդմ ձևավորում ես երկրիդ կրթական հրամայականը, որովհետև կրթակարգն ինքը գործիք է: Մենք այսօր մեզ ինչպիսի՞ երկիր ենք պատկերացնում: Եթե ծառայությունների, տուրիզմի երկիր և այլն՝ սա մի կրթակարգի պահանջ ունի, եթե ատոմակայան ունեցող, լազերային, միջուկային ֆիզիկա զարգացնող երկիր և այլն՝ սա նշանակում է, որ մեր կրթակարգում դպրոցից պետք է դրվեն բոլորովին այլ չափանիշներ:

«Մենք չունենք երազանք, ունենք թախիծ, կարոտ և հիշողություններ...». ԱՐԹՈՒՐ ԱԹԱՆԵՍՅԱՆ

Համայնքային մտածողություն ցուցաբերելով` մենք միայն մտածում ենք նեղ, փոքր, սահմանափակ շահերի մասին, և անգամ երբ մեզ առաջարկվում է մտածել և աշխատել լայն դաշտում՝ որպես պետություն, մենք դարձյալ այդ պետություն երևույթը ընկալում ենք որպես համայնք` նեղացնելով և սեղմելով ընդհուպ մինչև առանձին խմբերի և անհատների շահերը: Առաջնորդվում ենք հետևյալով. կամ՝ «իմն է, և ես անում եմ ինչ ուզում եմ», կամ՝ «եթե իմը չէ, ապա չեմ պատրաստվում դրա օգտին աշխատել»: Այս վիճակն է, որ ակնհայտ է նաև այսօր և ուղեկցում է «անցում» կոչվածը:

«Ես նման բաներից չեմ վախենում...».ԱՐՄԵՆ ԱՄԻՐՅԱՆ

Թե ինչերից չի վախենում մշակույթի նախարարը՝ զրույցի ընթացքում, իսկ մինչ այդ ասեմ, որ ինձ համար, թերևս, ամենաբարդը երկրի մշակույթի նախարարի հետ զրույցն է: Դժվար է չտրվել գայթակղությանը, ու զրույցը չվերածել բանավեճի, քննարկման, կարծիքների փոխանակման, ընդհանրապես մշակութային խնդիրների շուրջ մտորումների: Բայց հարցազրույցը կանոններ ունի և ժուռնալիստական խնդիրը հարցադրումներ անելու և դրանց պատասխանները լսելու մեջ է՝ անկախ դրանց վերաբերյալ քո տեսակետների: Արմեն Ամիրյանի հետ զրուցեցինք բավական երկար: Այնքան, որ մշակույթի նախարարի աշխատանքային գրաֆիկը կարող էր տապալվել: Զրուցեցինք շատ անկեղծ: Անկեղծ լինելու «պայմանը» երկուստեք էր: Փորձեցինք անդրադառնալ գրեթե բոլոր ոլորտներին, չնայած, որ մշակութային խնդիրների շուրջ հարցադրումները կարող են անվերջ լինել: Գիտակցում էի, որ հարցազրույցը ծավալային է լինելու, բայց մի վախեցեք կարդալ: Զրույցն, իսկապես, անկեղծ է: Նույնիսկ խորհուրդ կտայի ոչ միայն կարդալ, այլև արձագանքել: Նախարարը հետևում է արձագանքներին:  

«Կարծես լսում էի թուրք զինվորների ձայները...».ՆԱՐԵ ՄԿՐՏՉՅԱՆ

Ֆիլմը սկսելու պահից մտածում էի, որ պետք է հասնեմ Կինոակադեմիայի մրցանակաբաշխությանը, քանի որ հասկանում էի, որ դա կատարյալ միջոց է հանրությանն իրազեկելու Հայոց Ցեղասպանության մասին: ...Սակայն անկախ նրանից, թե ինչ ես երազում, կամ ինչ ես պատկերացնում, տեսնել «Տան մյուս կողմը» Օսկարի կարճ անվանացանկում, դա մի հեքիաթային պահ էր: Գեղեցիկ ու անիրական էր թվում՝ տեսնել Հայոց Ցեղասպանության մասին ֆիլմը՝ Օսկարի կարճ անվանացանկում։

գործընկերներ

webtv.am

ՄԻՇՏ ՄՇԱԿՈՒՅԹԻ ՀԵՏ

zham.ru

ЖАМ-ՀԱՅԿԱԿԱՆ ԺԱՄԱՆԱԿ

http://www.greentravel.am/en

ՃԱՆԱՉԻՐ ԿԱՆԱՉ ՀԱՅԱՍՏԱՆԸ, ԱՊՐԻՐ ԵՐԿԱՐ

mmlegal.am

ՄԵՆՔ ԳԻՏԵՆՔ ՁԵՐ ԻՐԱՎՈՒՆՔՆԵՐԸ